标题:王龙舒:学而时习之—习说 内容: /* Generator: eWebEditor */p. MsoNormal, li. MsoNormal, div. MsoNormal {margin:0cm;margin-bottom:. 0001pt;text-align:justify;text-justify:inter-ideograph;font-size:10. 5pt;font-family:"Times New Roman";}p {margin-right:0cm;margin-left:0cm;font-size:12. 0pt;font-family:宋体;}div. Section1 {page:Section1;}学而时习之——习说 摘自 宋王日休《龙舒净土文》孔子化三千之徒。 其要旨不出一部论语。 而首以学而时习之句。 则此一句之义。 岂不为急先务哉。 盖学者。 学其为君子。 为圣人。 习者。 如习射习仪之习。 学子圣人者。 不可骤尔而至。 故必以时而渐习之。 若学宽大。 则于褊隘时习之。 若学温和。 则于忿怒时习之。 若学恭敬。 则于傲慢时习之。 若学良善。 则于狼戾时习之。 若学辞让。 则于忿争时习之。 若学勤敏。 则于懈怠时习之。 然则所谓时习者。 当其事之时而习。 则不虚习矣。 其习必成。 成则自有可喜。 故曰不亦悦乎。 能悟此理。 则尽论语中所言之善皆可以尽。 是知。 以此一句冠于一书之首者。 深有意也。 修西方而进乎道者。 尤贵乎习。 故此不可不知。 发布时间:2026-10-24 17:51:02 来源:学佛网 链接:https://www.nengliangcan.cn/xuefo/246805.html